Հայաստանի հեռանկարը չի՛ կարող կառուցվել հին համակարգի վրա։
Հայաստանի ժողովուրդը կանգնած է պարզ ընտրության առաջ․
շարունակե՞լ նույն փակ քաղաքական շրջանը,
թե՞ վերջապես փակել հին համակարգի էջը։
Տարիներ շարունակ երկրի քաղաքական և տնտեսական կյանքը վերահսկել են նույն մարդիկ։
Այսօր նրանք կրկին փորձում են վերադառնալ՝ նոր փաթեթավորմամբ, նոր խոսքերով, բայց նույն նպատակով։
Այդ անուններից են՝
Ռոբերտ Քոչարյան և Սամվել Կարապետյան։
Բայց կա մի բան, որը նրանք չեն կարող փոխել։
Ժողովրդի հիշողությունը։
Այդ հիշողությունը հնարավոր չէ ջնջել
ոչ հեռուստատեսությամբ,
ոչ քարոզչությամբ,
ոչ էլ միլիարդներով։
Հայաստանը բիզնես նախագիծ չէ։
Պետությունը բաժնետիրական ընկերություն չէ։
Ժողովուրդը օլիգարխների աշխատակիցը չէ։
Երբ քաղաքականությունը խառնվում է հսկայական կապիտալի հետ, առաջանում է ամենակարևոր հարցը․
ո՞ւմ շահերն են պաշտպանվելու։
Ժողովրդի՞
թե՞ մի քանի ազդեցիկ մարդկանց։
Հայաստանի քաղաքացիները արդեն տեսել են այդ փորձը։
Երբ նույն մարդկանց ձեռքում են լինում
փողը,
իշխանությունը
և մեդիան։
Այդ ճանապարհը Հայաստանը տարել է փակուղի։
Հին մեթոդները այլևս չեն աշխատում։
Վախեցնել։
Գնել մեդիան։
Բաժանել մարդկանց։
Այս մեթոդները աշխատում էին տարիներ առաջ։
Այսօր հասարակությունը փոխվել է։
Մարդիկ տեղեկացված են։
Մարդիկ տեսնում են իրականությունը։
Մարդիկ հիշում են։
Եվ ամենակարևորը՝
մարդիկ այլևս չեն ուզում վերադառնալ անցյալին։
Ժամանակն է փակել այդ շրջանը։
Եթե ուզում ենք իրական պետություն կառուցել, պետք է ընդունենք ճշմարտությունը։
Հայաստանի բազմաթիվ խնդիրներ ծնվել են հենց այն համակարգից,
որտեղ քաղաքականությունն ու խոշոր կապիտալը դարձել էին մեկ ամբողջություն։
Այդ համակարգը պետք է ավարտվի։
Ոչ թե վերադառնա նոր լոզունգներով։
Վերջնական խոսքը ժողովրդինն է։
Տարիներ շարունակ որոշումները կայացվել են փակ սենյակներում։
Բայց այդ ժամանակը անցնում է։
Հայաստանի հեռանկար որոշելու է ոչ թե փողը,
ոչ թե օլիգարխիկ կապերը,
այլ ժողովուրդը։
Եվ այդ օրը արդեն մոտ է։
<<Ժողովրդի Ձայնը Պետականամետ>> կուսակցություն։
Ռոման Նազարյան
