«Հղիությանս ժամանակ իմացա, որ ՄԻԱՎ ունեմ։ Հերքում էի, չէի հավատում, որ կարող է իմ պես կրթված, օրինակելի ընտանիքում դաստիրակված կինը ՄԻԱՎ ունենալ։ Այնքան ճնշված էի, որ հղիությանս ընթացքում անգամ չեմ ընդունել ՀՌՎ դեղերը։ Երեխաս ծնվեց ՄԻԱՎ-ով։ ՄԻնչև հիմա չեմ կարողանում ներել ինձ։ Այժմ ես, երեխաս ու ամուսինս ստանում ենք ՀՌՎ բուժում»:
Այս խոսքերը ՄԻԱՎ-ով ապրող 30 տարեկան կնոջն են պատկանում, որոնք հրապարակվել են «Իրական Աշխարհ, Իրական Մարդիկ ՀԿ»-ի ֆեյսբուքյան պաշտոնական էջում, որտեղ ՄԻԱՎ-ով ապրող մարդիկ կիսվում են իրենց պատմություններով։
Նրանցից շատերի խոսքում ափսոսանք է հնչում՝ ինչո՞ւ ժամանակին չեն հետազոտվել ու չեն ընդունել իրենց հիվանդությունը, զբաղվել համապատասխան բուժումով։
ՀՀ առողջապահության նախարարության Ինֆեկցիոն հիվանդությունների ազգային կենտրոնի մեծահասակների ինֆեկցիոն հիվանդությունների բաժանմունքի վարիչ Ռիմա Այվազյանը «Հայկական ժամանակ»-ի հետ զրույցում նկատում է՝ ՄԻԱՎ-ով վարակվելու համար ճիշտ մոտեցում չէ մեղավորներ փնտրելը, չի կարելի ասել՝ մեղավորությունը կնո՞ջն է, թե՞ տղամարդունը, պարզապես պետք է ի սկզբանե գիտակից լինել և հետևել սեփական առողջությանը։
Մասնագետը շեշտում է՝ ՄԻԱՎ-ով վարակված անձը հասարակության լիարժեք անդամ է։
«ՄԻԱՎ-ը փոխանցվում է հիմնականում սեռական ճանապարհով, արյան միջոցով։ Սա այնպիսի հիվանդություն չէ, որ անձին գրկելով, հետը զրուցելով, ձեռքը սեղմելով՝ վարակվես կամ վարակես։ Այնպիսին չէ, որ անգամ նույն սանհանգույցից օգտվելիս վարակվես, նույն խոհանոցից։ Ավելին՝ եթե մարդը սկսում է կանոնավոր օգտագործել համապատասխան դեղորայքը բուժման համար, նրա մարմնում այլևս վիրուսի հարուցիչներ չեն հայտնաբերվում, նաև վարակը ուրիշին չի կարող փոխանցել»,- ասում է նա։
Ամբողջական նյութը՝
