Ես ապրում եմ արտասահմանում, ամուսնացել եմ և ունեմ որդի։ Հիմա արդեն 40 տարեկան եմ։ Ծնողներս մնացել են Հայաստանում: Զանգում են ինձ ու բողոքում, թե ինչ դժ վրա ա իրանց համար: Ես խղ ճում եմ նրանց ու չգիտեմ ինչ անել: Մենք նոր ենք հաղթահարել բոլոր դժվարությունները։ Կարողանում ենք նորմալ ապրենք: Երբ նոր էի գնացել,
կարողանա բնակարան գնել: Միակ ելքը մնում ա էն, որ ես պիտի տղուս հետ գնամ Հայաստան: Բայց հազար տարի մնա, ես տղուս չեմ տանի Հայաստան: Ընկերուհիս ասում ա, որ առաջին հերթին պետք ա մտածեմ տղուս մասին։ Ընկերուհիս խորհուրդ ա տալիս ստ ել, որ փաստաթղթերի հետ կապված խնդիրներ կան։ Մտածում եմ մարդ վարձեմ, թող գնա խնամի:
