Թարմ ուղեղով՝ դառը սուրճի հետ

Խորհրդարանական առաջիկա ընտրություններում արտաքին քաղաքականությունը լինելու է ընտրարշավի կարևորագույն բաղադրիչը, այն է՝ Արևմուտք/Թուրքիա՞, թե՞ Ռուսաստան:

Ռուսամետ ուժերը, որոնց ընտրազանգվածը պատմական մինիմումի է հասել պատերազմում մեր կրած պարտությունից և Արցախի հայաթափումից հետո, վարչապետին և նրա քաղաքական թիմին մեղադրելու են թուրքամետ լինելու և Բաքվից ու Անկարայից կառավարվելու մեջ:

Իշխանությունները գանձին ու մյուս գանձերին մեղադրելու են Հայաստանը միութենական նոր պետության մեջ տանելու և երկրի անկախությունն ու ինքնիշխանությունը ոտնատակ տալու մեջ:

Եթե պոպուլզիմն ու գռեհկությունը թողնենք մի կողմ, ապա, անկասկած, Հայաստանը կանգնած է արտաքին քաղաքական ընտրության առաջ, ինչպես 1918-1920-ական թվականներին:

Ռուսաստա՞ն, թե՞ Արևմուտք/Թուրքիա՞ երկընտրանքը կարող է կործանարար լինել Հայաստանի համար:

Անկասկած, Կրեմլից շղթաներով կապված Հայաստանը նորմալ պետություն դառնալու որևէ հնարավորություն չի ունենալու, բայց պետք է նաև հասկանալ, որ ռուսական ազդեցության պակասը Հայաստանում լրացվելու է թուրքական ազդեցությամբ:

Բայց կա նաև երրորդ ճանապարհը՝ Հայաստանի ոչ բլոկային և չեզոք ապագան: Եթե կարճ, բայց երկարատև կտրվածքի վրա՝ տանելի հարաբերություններ բոլոր հարևանների հետ, այդ թվում՝ Ռուսաստանի ու Թուրքիայի, աստիճանական հրաժարում բոլոր ռազմաքաղաքական կառույցներից և սահմանադրորեն չեզոքության ամրագրում:

Հղումը՝ մեկնաբանության մեջ:

Թ. Հ.

Հոկտեմբերի 10, 2025թ, Երևան