«Մենք ենք, մեր սարերը» հայտնի ֆիլմի էպիզոդներից մեկը նկարվել է հեռավոր լեռնային գյուղակում։ Եվ ամեն ինչ լավ կլիներ, եթե նկարահանումները չխանգարեին կաթի, մսի և այլ գյուղատնտեսական արտադրանքի արտադրությանը Լենինի անվան կոլտնտեսությունում։
Բանն այն է, որ անջատելով տրակտորների և կոմբայնների մոտորները, կովերին անկիրթ թողնելով, մի կողմ նետելով եղանները, գերանդիները և այլ գործիքները` կոլտնտեսականները հավաքվում էին նկարահանման հրապարակում` անկրկնելի Ֆրունզիկ Մկրտչյանին տեսնելու համար։ Ավելին, այստեղ էին գալիս նաև հարակից գյուղերի բնակիչները, որոնք պորտաբույծներ չէին, այլ աշխատանքի առաջատարներ և շքանշանակիրներ։
Ի՞նչ անել։ Ֆրունզիկը ելքը գտավ։ — Եկեք անենք այնպես, ինչպես դամբարանում, — ասաց նա։ — Այսի՞նքն։— Այսինքն ակումբի կենտրոնում բազմոց դնենք, վրան էլ` ինձ։ Կպառկեմ, կհանգստանամ, երեկոյան աշխատանքից հետո մարդիկ կմտնեն դռնով, կանցնեն կողքովս, ինչքան կուզեն, կնայեն ու մի այլ դռնով դուրս կգան։ Պայմանը մեկն է. ինձ Լենինի նման ոչ մի հարց պիտի չտան։
