Հակոբ Բադալյանը գրում է․
Դեռեւս ամիսներ առաջ, դեռեւս քաղաքապետի ընտրությունից հետո ասել եմ, Հայաստանի հանդեպ կա արեւմտյան ճնշում՝ «նշաձողը մի քիչ էլ» իջեցնելու համար, որն արդեն վերաբերում է Հայաստանին:
Սահմանադրության հարցը հենց դա է: Իհարկե տրենդային չէ այդ մասին խոսելը, հաստատուն տրենդները մեզանում կամ Ալիեւի ու Էրդողանի կամ ռուսների «ականջներ» տեսնելն է: Եվ բնականաբար ոչ մի կասկած, որ Ալիեւից ու Էրդողանից են գալիս Հայաստանի հանդեպ պահանջները:
Բայց բուն խնդիրն այն է, որ դրանք ընդունվում են եւ լեգիտիմ են դիտվում արեւմտյան հարթակներում: Ահա թե ինչու է այնպես, որ այդ հարթակներ չի գնում Ադրբեջանը, բայց օրինակ ամերիկացի համանախագահ Բոնոն եւ ԵՄ ներկայացուցիչ Կլարը Երեւան են գալիս, իսկ Բաքու՝ չեն գնում: Գալիս են Երեւան հենց «նշաձողը մի փոքր էլ իջեցնելու» համար: Սահմանադրության թեման հենց դա է:
Ճնշումը միշտ չէ, որ գործադրվում է մահակով: Ճնշումը քաղաքականության մեջ կարող է գործադրվել անգամ սիրալիր ժպիտով եւ քաղցր խոսքով: Ավելին, քաղաքականության մեջ արհեստավարժ ճնշումները գործաադրվում են հենց այդպես: Ոչ արհեստավարժներն են, որ գործում են կացնով ու մահակով:
