«Իմ կարծիքով, կինը պիտի երեխա պահելու համար աշխատավարձ ստանա իր ամուսնուց»

Եթե Տղամարդու եկամուտները՝ ընտանիքի հոգսերը հոգալուց հետո կազմում են դիցուք մինչև 500 դոլար, ապա այդ 500-ից տղամարդը կնոջը վճարում է դիցուք 50 տոկոս՝ 250դոլար։ Եթե թիվ 1000 է՝ 40 տոկոս, 400 դոլար, իսկ եթե 1000-ից ավելի՝ արդեն որոշիչ գործոն է դառնում երկրի միջին աշխատավարձի չափը։ Կինը ստանում է միջին աշխատավաարձի չափ։ Եթե տղամարդը վաստակում է 3000, 5000 կամ 10.000 դոլար կամ ավելի, ապա հոգում է ընտանիքի բոլոր ծախսերը և կնոջը վճարում է միջին աշխատավարձի կրկնապատիկը, դիցուք1200 դոլար։

Պարզ է, որ տեսականորեն նույնը պիտի լինի նաև հակառակ դեպքում՝ եթե տղամարդը պահի երեխային և կինը աշխատի։ Բայց ես դա դժվար եմ պատկերացնում. դա միայն այն պարագայում կարող է աշխատել, եթե կինը այնպիսի մասնագետ է, որ մեծ փող է աշխատում և ափսոս կլինի եթե նստի տանը՝ ընտանիքը մեծ փողային կորուստ կունենա։

Երեխաների խնամքի ավարտից հետո բնականաբար աշխատավարձ վճարելու անհրաժեշտությունը վերանում է։ Կարծում եմ այս հստակությունը կնպաստի ընտանիքների երջանկությանը և ամրությանը — եթե նույնիսկ մինչև վերջ չկիրառվի, ապա սրա որոշ դետալների կիրառումը հսկայական օգուտ կտա. օրինակ միայն այն, որ տղամարդը երբեք չմտածի, որ եթե ինքը լիքը աշխատում, իսկ կինը երեխաներին է խնամում, էդ լիքը փողից ինքը կարող է նվիրել կնոջը — փոխարենը իմանա, որ դա նվեր չէ, այլ այդ փողի մի զգալի մասը կնոջ սեփականությունն է և ինքը պարտավոր է դա հանձնել կնոջը, ոչ թե նվիրել»։