Էդգար Ղազարյանին ես սովորություն չունեմ անդրադառնալու,սակայն․․․

Էդգար Ղազարյանին ես սովորություն չունեմ անդրադառնալու, քանի որ նրան` որպես քաղաքական գործոն, չնչին մարդ եմ համարում։ Հերթական փոդքասթեր շոումեն, ով դերասանությամբ փորձում է քաղաքական միավորներ ձեռք բերել («Ղազարյան vs Ղազարյան» շոու); Այս հարցում նա ինձ համար կանգնած է նույն Քյամրան Ռազմովարի մակարդակում` մեկը մյուսին արժեն, ու բացարձակ անհետաքրքիր են։

Սակայն, հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ Էդգար Ղազարյանը.

• կրում է «Արտակարգ դեսպանորդ և լիազոր նախարար» դիվանագիտական աստիճանը,

• Ռոբերտ Քոչարյանի իշխանության գալու օրից հանդիսացել է Հայաստանի Հանրապետության ենթակառուցվածքները ղեկավարող մասնագետ,

• աշխատել է Վայոց ձորի մարզպետ`

так и быть, այս մի գրառմանը կարձագանքեմ։ Թող սա լինի նաև տուրք այն խաչին, որ պարոն Ղազարյանը ցուցադրում է իր էջի քավըրում։ Բուն գրառումը կտեղադրեմ քոմենթներում։

Ես հարգում եմ Աշոտ Փաշինյանին առաջին հերթին այն բանի համար, որ մարդը կյանքի նկատմամբ ուրիշ մոտեցում ունի, ուրիշ արժեքներով է առաջնորդվում։ Նա չի հետաքրքրվում հարստությամբ, չի հետաքրքրում իշխանությամբ, հետաքրքրվում է արվեստով, ու չի թաքցնում դա, չի ամաչում դրանցից։

Ես վստահ եմ, որ իրեն հասու կրթությունը Աշոտ Փաշինյանը ստանում է, միգուցե հենց կուլտուրայում ինքնակայացման բնագավառում։ Իհարկե, դոցենտ Ղազարյանը դժվար հասկանա, որ արվեստի կրթություն էլ կա` բացի դասական կրթությունից։

Աշոտը չի ձգտում բաների, որոնք իրեն հետաքրքիր չեն։ Նա չի ուզում դառնա Գոնսալես, չի ուզում տնորինել Հայաստանի հարստությունների կեսին, չի ուզում իր կյանքը թունավորել ձեր տոքսիկ խաղերով։

Շատ հատկանշական է, որ Սաշիկի ոչ ու բարով տղաների բեսպրեդելի ժամանակ Էդգար Ղազարյանը մի այսպիսի գրառում չի արել, չի նախատել, չի կշտամբել։ Սա շատ լավ ցույց է տալիս, թե իրականում ինչ արժեքներ է կրում Էդգար Ղազարյանը։

Ցանկանում եմ ասել նրան, որ այս արժեքների պատերազմում նա պարտություն է կրելու։ Շուտով նա ականատես է լինելու, թե ինչպես է արցախը վարկաբեկվում Հայաստանում, ու սա լինելու է epic fail, real fuck-up…

Ու եթե նա շարունակի իրեն պահել այնպես, ինչպես պահում է, ապա շուտով նա կհայտնվի բանտում, ճիշտ այնպես, ինչպես Ռուբեն Վարդանյանը` բայց Երևանի բանտում։ Սակայն, ի տարբերություն Վարդանյանի, որին փորձում է օգնել ամբողջ աշխարհը, Ղազարյանի ճակատագրով հետաքրքրվողներ չեն լինի։

Ի դեպ, սսեմ, որ կրթության կարիք ունեն բոլորը, ու առաջին հերթին այն մարդիկ, ովքեր մինչ այժմ կրթություն ստանալու հետ խնդիր ունեին մարզերում` Ղազարյանի կողմից ձևավորված համակարգի շնորհիվ։ Ու այդ մարդկանց Ղազարյանը «տգետ» է անվանում արհամարհական ոճով։

Կարծում եմ, կարելի է միայն ավելացնել, որ Էդգար Ղազարյանը արժանի չէ այն սիմվոլին, որը նա ցուցադրում է իր քավըրում։

I usually don’t bother responding to Edgar Ghazaryan, as I consider him a negligible figure in politics. Just another podcast showman trying to score political points with his theatrical antics — the «Ghazaryan vs Ghazaryan» show. To me, he stands on the same level as Kyamran Razmavari — equally unremarkable, equally irrelevant.

However, given the fact that Edgar Ghazaryan:

• holds the diplomatic rank of “Ambassador Extraordinary and Plenipotentiary,”

• has been a key figure overseeing the infrastructures of the Republic of Armenia since Robert Kocharyan’s return to power,

• and has served as the governor of Vayots Dzor,

I’ll make an exception and respond to this one post. Let this also serve as a symbolic gesture toward the cross Mr. Ghazaryan prominently displays on his cover photo. The actual post will be in the comments.

I respect Ashot Pashinyan, first and foremost, because he approaches life differently — guided by a different set of values. He isn’t interested in wealth or power. He’s interested in art — and he’s neither ashamed of that, nor does he try to hide it.

I’m confident that Ashot Pashinyan is receiving a proper education — perhaps precisely in the field of cultural self-realization. Of course, Docent Ghazaryan may struggle to understand that art education also exists — not everything has to be classical academia.

Ashot doesn’t chase things that don’t interest him. He doesn’t want to become a González, doesn’t want to manage half of Armenia’s riches, and certainly doesn’t want to poison his life with your toxic games.

It’s especially telling that back when Sashik’s boys were running wild with impunity, Edgar Ghazaryan never made a post like this — no condemnation, no rebuke. That says a lot about the values Edgar Ghazaryan truly represents.

Let me just say this: in this war of values, Ghazaryan is going to lose. Soon, he’ll witness how the idea of Artsakh is discredited within Armenia — and it’ll be an epic fail, a real fuck-up.

And if he keeps behaving the way he does now, it won’t be long before he finds himself in prison — just like Ruben Vardanyan. But unlike Vardanyan, who has the world trying to help him, no one’s going to care what happens to Ghazaryan.

By the way, let’s not forget: everyone needs education — especially those who, thanks to the system shaped by Ghazaryan himself, were deprived of it in the regions. And now this same Ghazaryan condescendingly calls them “ignorant.”

I’ll just add this: Edgar Ghazaryan is not worthy of the symbol he displays on his cover photo.