Հայ քաղաքական միտքը մերժեց հնարավորը և անհրաժեշտը ստանալու հեռանկարը և ընկավ ցանկալիի ու երազների հետևից

ա/ միշտ լինել ուժեղ Ադրբեջանից ու նրա թիկունքին կանգնած Թուրքիայից, ինչը, զուտ ժողովրդագրությամբ և երկրի չափերով ու ռեսուրսներով անիրականանալի էր,

բ/ Արցախի կարգավիճակը թողնել բաց, վերադարձնել 6 շրջանները, ինչն անում էր ՀՀ առաջին նախագահը, որը սակայն իրականություն չդարձավ, քանի որ փողի, իշխանության ձգտող հանցավոր քառյակը իրականացրեց ռազմապետական հեղաշրջում, որին մինչև այսօր քաղաքական, իրավական գնահատական չի տրվել,

գ/ հրաժարվել միացումից և անկախությունից (ինչն ամրագրված էր Անկախության հռչակագրով), բանակցությունների տակ ական դրված հետաձգված հանրաքվեից, (որ երես փրկելու միջոց էր) և Արցախը, որպես ամենաբարձր ինքնավարությամբ պետական, ինքնուրույն միավորում (իր ազգային գվարդիայով, Սահմանադրությամբ, պետական ատրիբուտիկայով, ԵԱՀԿ-ում և ՄԱԿ-ում ներկայությամբ, բայց ոչ անդամակցությամբ), ճանաչել Ադրբեջանի մաս՝ դե-յուրե, իսկ դե ֆակտո՝ անկախ, Հայաստան-Ադրբեջան հարաբերություններ հաստատելու և այլ երաշխիքներով:

Բայց հայ քաղաքական միտքը մերժեց հնարավորը և անհրաժեշտը ստանալու հեռանկարը և ընկավ ցանկալիի ու երազների հետևից, այն է՝ ընտրեց պատերազմով, արյամբ հողերը կորցնելու, Արցախի ինքնալուծարման, հայաթափման ճանապարհը:

Հիմա էլ ասում են՝ մեկ է, ինչ էլ անեինք, Ադրբեջանը չէր բավարարվելու: Կիկոսի մահն է: Բա որ, բա որ, բա որ… Մենք պետություն ե՞նք, թե համայնք: Մենք ունե՞նք արտաքին քաղաքականություն, թե ամեն ինչ լոբբինգ է ու Հայ դատ:

Թ.Հ.

18 հոկտեմբեր, 2023թ