Օրերս լրատվական կայքերը տարածել էին ԱԺ նախագահի նախկին տեղակալ, կարկառուն ՀՀԿ-ական Էդուարդ Շարմազանովի ֆեյսբուքյան գրառումը, որում, նա, ի մասնավորի, նշել է. <Ես համախմբվելու չունեմ 2016-ին ՊՊԾ գունդ գրաված <ուժի>, 2018-ի իշխանազավթումն առ այսօր արդարացնող ու ՀՀԿ-ն <չարիք> համարող <ուժերի> հետ>:
Հայերենին բավարար չափով տիրապետող ցանկացած մեկի մտքով չէր անցնի նման նախադասություն կազմել եւ հրապարակել, որն, ի դեպ, կայքերն ընտրել են որպես վերնագիր:
Կարդում ենք Էդուարդ Շարմազանովի կենսագրությունը, որն, ինչ խոսք, բավականին տպավորիչ է: Նա մանկավարժական գիտությունների թեկնածու է, որի ատենախոսության թեման եղել է <Գարեգին Նժդեհի մանկավարժական հայացքները>, մի շարք գիտական, հրապարակախոսական հոդվածների,, <Գարեգին Նժդեհը եւ ռազմական մանկավարժության հիմնահարցերը> մենագրության հեղինակն է: Ավելին` Շարմազանովը նաեւ Հայկական պետական մանկավարժական համալսարանի <Հայոց պատմություն> անվամբ ամբիոնի դասախոս է: Ասել է թե` սերունդ է կրթում: Հայերենի այս մակարդակով իմացությամբ, նման գիտելիքներով ու մեծ հավակնություններով:
Գուցե զարմանալու ոչինչ էլ չկա, որովհետեւ ՀՀԿ-ի իշխանության տարիներին գիտական կոչումներ են ձեռք բերել նաեւ Երեւանի նախկին քաղաքապետեր Գագիկ Բեգլարյանը, Տարոն Մարգարյանը, այլք:
Իսկ Էդուարդ Շարմազանովին եւ պաշտոնի բերումով գիտական կոչումներ ձեռք բերած մյուս ՀՀԿ-ականներին միայն բարեկամաբար կարող ենք խորհուրդ տալ, որ կարդան Վանո Սիրադեղյանի <Մի’ մտեք հայոց լեզվի տաճարը, կովե’ր> հոդվածը: Գարեգին Նժդեհին էլ հանգիստ թողնեն:
Թագուհի Հակոբյան
