Ստեղծված իրավիճակում խոսել Արցախի միջազգային ճանաչման մասին՝ կամ ինքնախաբեություն է, կամ, ինձ թույլ եմ տալիս մի նորաբանություն հնարել, ժողովրդախաբեություն: Համոզված եմ, որ գործ ունենք երկրորդ տարբերակի հետ: Ստացվում է, որ երբ Արայիկ Հարությունյանը եւ Սամվել Բաբայանն են խոսում Բաքվի հետ բանակցելու, առայժմ միջանկյալ կարգավորումներ գտնելու հրատապության մասին, ապա ,,ժողովուրդը չի ընդունում,,: Իսկ երբ այդ մասին խոսի նոր իշխանությունը,-իսկ այլ խոսույթ նա պարզապես չի կարող ունենալ եւ չպետք է ունենա,- ժողովուրդը կընդունի՞: Այսինքն, նա իր կողմից ընտրված նախագահին, իր մանդատով ԱԺ-ում երկրորդ ուժ ներկայացված կուսակցության առաջնորդին, ՊԲ նախկին հրամանատարին հավատ չի ընծայում, բայց լիովին վստահում է ավելի քան երկու տարի ձգված ինտրիգների արդյունքում ձեւավորվելիք իշխանությա՞նը: Արցախի ապագայի համար պատասխանատվության ամբողջ բեռը ներկա պահին ծանրացած է ԱԺ Ազատ հայրենիք-ՔՄԴ դաշինքի եւ Միսնական հայրենիք խմբակցության ուսերին: Կկարողանա՞ն հաղթահարել էքզիստենցիալ փորձությունը՝ իրացնելի կմնա Արցախի սուբյեկտությունը եւ էթնիկ-քաղաքակրթական ինքնությունը պահպանելու վերջին հնարավորությունը: Պար-տա-վոր են:
Աղբյուրը՝
