Սա պատմություն է այն ուսանողի մասին, ով ճարպկորեն դուրս պրծավ դասախոսի ճիրաններից, ինքներդ որոշեք, նրան պրոֆեսոր կոչել թե ոչ Համալսարանի բուֆետը լեփ լեցուն էր, բոլոր սեղանները զբաղված էին: Ընդմիջման ժամանակ դա սովորական երևույթ էր: Մի ուսանող եկավ, բայց դատարկ տեղ չգտնելով, նստեց նույն սեղանի շուրջ պրոֆեսորի հետ, որը նրա ընկերակցությունից այնքան էլ ուրախ չէր: Ցույց տալով իր դժգոհությունը ՝ նա ասաց.
— Սագը խոզի ընկեր չէ: Ինչին ուսանողը պատասխանեց. — Լավ, ես թռա, — ու արագ հեռացավ: Սա վի րավորեց պրոֆեսորին, և այս դեպքից հետո նա որոշեց քննության ժամանակ ուսանողի «քթից բերել»: Քննության օրը եկել է: Պրոֆեսորը ամենադժվար տոմսը տվեց ուսանողին, որից նա հիանալի գլուխ հանեց և փայլուն պատասխան տվեց, ապա պրոֆեսորը նրան տվեց ևս մեկ լրացուցիչ հարց.
— Դե, դու քայլում էիր ճանապարհի երկայնքով և տեսար, որ այնտեղ կա երկու պայուսակ՝ մեկը ոսկուց, իսկ մյուսը ՝ խելքով: Ո՞ր պայուսակը կվերցնես: Ուսանողը չի հապաղում. — Իհարկե ոսկով: Անբարյացակամ պրոֆեսոր: — Եվ ես կվերցնեի խելքով պայուսակը: Ուսանող: -Ամեն մեկը վերցնում է այն, ինչի կարիքն ունի:
Սա վերջապես վրդովեցրեց պրոֆեսորին, կա տաղությունից նա վերցրեց ուսանողի ստուգարքի գրքույկը և գրեց. ավանակ: Ուսանողը վերցնելով ստուգարքի գրքույկը, հեռացավ: Քիչ անց ուսանողը վերադարձավ պրոֆեսորի մոտ և ասաց. — Պրոֆեսոր, դուք ստորագրեցիք, բայց այստեղ գնահատական չեք դրել: Նյութը պատրաստեց՝ https://news99post.com/-ը
