Հայաստանում ԱՄՆ դեսպանը հստակ հարցին, թե արդյո՞ք Նահանգները ունեն գնահատական՝ Արցախում տեղի ունեցածը էթնիկ զտում եւ բռնի տեղահանում էր, պատասխանում է, որ՝ ոչ, չունեն այդպիսի գնահատական:
Ընդ որում, շեշտեմ, որ սա ամենեւին նոր պատասխան չէ, եւ ԱՄՆ պետքարտուղարի տեղակալներից մեկը դեռ նախորդ տարի սեպտեմբերի 19-20-ից հետո էր ասել, որ չունեն այդպիսի գնահատականի համար տվյալներ, կուսումնասիրեն, կասեն:
Անցել է մոտ ութ-ինը ամիս, դեսպանն ասում է, որ չունեն:
Հասկանալի է, շահեր են, ինչի մասին խոսում եմ պարբերաբար:
Ինձ հետաքրքիր է միայն, շաբաթներ առաջ տխրահռչակ Զախարովայյի համանման հայտարարությունների առնչությամբ աղմկող մեր հայրենակիցներից քանի՞սն է աղմկելու ԱՄՆ դեսպանի հայտարարության վերաբերյալ:
Ընդ որում, այս հարցադրումը բոլորովին պետք չէ դիտել «քինախնդրության» տոնի մեջ: Տվյալ պարագայում հարցադրումս երեւույթի մասին է, թե ինչպիսի տեղեկատվա-քարոզչական «փոխազդեցությունների» ճնշման ներքո է գտնվում Հայաստանի հանրությունը, եւ ինչպիսին է այդ հանրության եւ դրա պետականության սուբյեկտության ներուժի ոչնչացման մեխանիզմներից մեկը:
