Հարսս գեշ ու անխնամ ա, բայց դե կարևորն ինը լրիվ ուրշ կարծիք ունի իրա մասին: Լույսը բացվում ա, թե չէ, ինչքան կոսմետիկա ունի գաջի նման քսում ա դեմքին, կարմիր պամադեն պռտում ա, հետո էլ այ տենց սկսում ա գործ անել:
Ինձ էլ ասում ա՝ դու անխնամ ես, հլը գնա սպիտակած մազերիդ նայի հայելու մեջ: Էրեկ էլ նեռվերս չհերիքեց, ասեցի, որ աղջիկ ջան, մենակ մի տոննա կոսմետիկա դեմքին պռտելով խնամված չեն դառնում:
Հլը դեմքիդ հետքերին նայի, դուրս տվածներին, կրունկներիդ ու ոտերիդ եղունգների կեղտին, բա էտ խնամքի հետ կապ չունի՞, թե կարևորը դեմքիդ գաջը տեղը լինի:
Մի տենայիք ոնց վատ զգաց: Ֆռաց, ասեց՝ կարևորը ես ինձ խնամված եմ համարում, քեզ էլ խորհուրդ կտամ մեկ-մեկ քեզ հայելու մեջ նայես, էտ սպիտակած մազերդ էլ ներկես: Երբ նայում եմ դեմքիդ տանջված տեսք ունես:
Պապանձվեցի, մնացի: Էլ չկարացի բան ասեմ: Հիմիկվա հարսները ոչ մեծ են ճաաչում, ոչ էլ հաշվի առնում:
