Երեւի մի տասը, գուցե տասնհինգ տարի առաջ Արցախի Գրողների միությունը Վազգեն Օվյանի ,,ապազգային գրական ժառանգության,, մասին որոշում էր ընդունել: Բաց նամակ էի գրել ՀԳՄ նախագահ Լեւոն Անանյանին, բողոքել, թե ինչու՞ է ,,Գրական թերթում,, արտատպել ստեփանակերտցի մի գրչակի՝ Վազգեն Օվյանի դեմ մոգոնած պարսավագիրը: Ես ԳՄ անդամ չէի, գրող չեմ, հանգուցյալի ընտանիքի հետ ոչ մի առնչություն չունեի, եթե չասեմ, որ իմ եւ նրա որդու հարաբերությունները խզված էին: Բայց այդ աղաղակող անբարոյականության դեմ լռել չէի կարող: Մի քանի հոգու խնդրեցի, որ միանան՝ հրաժարվեցին: Վազգեն Օվյանի ծննդյան օրն է, ֆեյսբուքում կարդում եմ նրան գնահատող գրառումներ: Պատահեցի նաեւ մարդկանց ,,ազնվագույն,, ոգեկոչումների, որ տասը-տասնհինգ տարի առաջ հրաժարվել են ստորագրել ի պաշտպանություն Օվյանի գրական ժառանգության բաց նամակը: Արցախում ամեն ինչ այդպես է եղծվել: Այդ գրեթե համատարած բարոյալքումը չէր կարող աղետի չբերել: Վազգեն Օվյանին եղծողները եւ նրան գնահատողները մի բանակի զինվոր չէին կարող լինել:
Վազգեն Օվյանին եղծողները եւ նրան գնահատողները մի բшնшկի զինվпր չէին կարող լինել
