Ռուսաստանի` վերջին տարիներին իրականացվող քաղաքականությունը Հայաստանի նկատմամբ բուռն դժգոհություն եւ հակազդեցություն է առաջացրել հայ հասարակության շրջանում: Նույնիսկ խորհրդային իշխանության տարիներին ձեւավորված սերունդն է այսօր քննադատում ՌԴ-ին եւ երազում օր առաջ նրա տիրապետությունից ազատվելու մասին:
Սակայն, անկախ զգացմունքային գնահատականներից, պետք է հասկանալ եւ վերլուծել Ռուսաստանի` վերջին տասնամյակների քաղաքականությունը, փորձել կանխատեսել, թե նա իրեն ինչպես կդրսեւորի առաջիկա տասնամյակներում:
Երջանկահիշատակ փիլիսոփա Կարեն Սվասայանը տարիներ առաջ իր հոդվածներում անդրադարձել է Ռուսաստանին եւ նրա քաղաքականությանը: Մեջբերենք մի հատված նրա` 2012թ. գրված «Ռուսաստանն ու ապագան » հոդվածից:
«Ելցինի գալով լճացումը վերածվեց հարբեցողության: Դիպվածի նշանակալիությունը, սակայն, այն էր, որ նա իսկապես ծնյալ բոլշեւիկ էր, որի համեմատությամբ ի պաշտոնե «տժժացող » կոմունիստները խղճուկ արտապատկեր էին հիշեցնում: Նրան պակասում էր սոսկ «սնուցման աղբյուրը» (կուսակցությունը), եւ այդ պատճառով նրա բոլշեւիզմը տեսիլքային ֆանտոմ էր հիշեցնում, որի գոյության մասին կարելի էր գուշակել միայն նրա քարացած հայացքից եւ հնչարտաբերության կեղծ-վոլյունտարիստական յուրահատկություններից: Ենթադրել, թե Ելցինի հետ միասին իշխանության եկավ ժողովրդավարությունը, ըստ երեւույթին, կարող է միայն նա, ով ուզում է այդպես մտածել, կամ էլ նա, ով ընդհանրապես մտածել չի ուզում: Եթե ոմանք էլ եկան այդ ժամանակ իշխանության, ապա դրանք միայն կամ սեփականացնող-գետահեններն էին, որոնք մի գիշերում դարձան կրեսոսներ, կամ հանցաշխարհի հեղինակությունները եւ վերջում` ուղղակի մանր խուլիգանները: Պուտինը, ինչ էլ որ ասեն նրա մասին, վերջ տվեց այդ խրախճանքին, բայց Պուտինի ժամանակ եւս չինովնիկի «անպատժելիության կանխավարկածը » մնաց եւ մնում է ուժի մեջ: Ռուսական ժողովրդավարության պարադոքսը. ժողովրդավարությունը կարող էր թերեւս հաջողվել Ռուսաստանում, եթե այնտեղ իմանային, առաջին` ինչ բան է դա, եւ երկրորդ` եթե պատվաստեին այն` չշատախոսելով այդ մասին, այլ, ինչպես միշտ` իրականացնելով վերեւից եւ մտրակով: Պարզապես այդ դեպքում դա արդեն ժողովրդավարություն չէր լինի, որովհետեւ հարկադրել ազատության` մռութը ջարդելով, նույնն է, թե մահվան սպառնալիքով որեւէ մեկին ստիպես սրամիտ լինել: Նպատակն ինչքան ասես կարող է արդարացնել միջոցները: Ուղղակի նպատակով արդարացված միջոցներն այլեւս նպատակին չեն հասցնում: Միով բանիվ` Ռուսաստանում ժողովրդավարության հնարավոր չէ հասնել ո’չ առանց փայտի, ո’չ էլ փայտով, բայց այստեղ թերեւս կարիք կզգացվի ապագայի մեջ արթնանալ հենց այդ բուդդիստական կոլապսից»:
