Բա մայր ԲՈՒՀ-ի հայոց պատմության ամբիոն անունով մարմինը նման բան գրի ու ասի մենք պատմաբան ենք? Բա պատմաբանը դնի ու ասի պատմության դասագրքի անվան մեջ գրեք, թե այն քանի քառակուսի կիլոմետրի մասին է? Բա պատմաբանը ասի’ Հայաստան դեպքում Կիլիկան ու մնացած բաները դուրս են մնում? Բա դուք ամոթ չեք անում ձեր բարձրագոչ ստատուսներից ու տիտղոսներից? Այսպես եք պատմություն սովորեցնում? Թե մեր ու Հայաստանի պատմություն պետք է համարեիք այն ամենը և այն բոլոր արեալներում կամ ժամանակներում, որտեղ մենք եղել ենք…
Ի դեպ, ես Հայոց պատմություն տարբերակի կողմնակից եմ, թեպետ չեմ կարող չնկատել այս տեքստի հիմարությունները…
4. Առաջարկվող փոփոխությունն անընդունելի է նաև հետևյալ պատճառներով.
ա) Նախ, պարզ չէ, թե տարածքային առումով իրենից ինչ է ներկայացնելու առաջարկվող Հայաստան եզրույթը՝ պատմական Հայքն իր լայնածավալ տարածքո՞վ, պաշտոնապես 29800 քառակուսի կմ տարածքո՞վ ներկայիս Հայաստանի Հանրապետությունը, թե՞ որևէ այլ բան: Մեր երկրի համար ներկայումս ստեղծված խիստ աննպաստ պայմաններում, երբ վտանգված են նրա սահմանները և առկա են թշնամու տարածքային անթաքույց հավակնությունները, նման հարցադրումը սոսկ հռետորական չէ և որոշակիություն է պահանջում:
բ) «Հայոց պատմություն» եզրույթը «Հայաստանի պատմություն»-ով փոխարինելը էապես սահմանափակելու է դասավանդվող առարկայի բովանդակային շրջանակները: Հայաստանն անգամ պատմական Հայքի սահմաններով դիտարկելու դեպքում դրանցից դուրս են մնալու կամ խիստ թերի են ներկայացվելու Հայոց պատմության այնպիսի առանցքային թեմաներ, որպիսիք են հայոց ծագումնաբանության, Կիլիկիայի հայկական պետության, հայկական գաղթավայրերի ու Սփյուռքի, 18-րդ դարի երկրորդ կեսի, 19-րդ դարի երկրորդ կեսի և 20-րդ դարի սկզբի հայ ազատագրական պայքարի, ուշ միջնադարի ու նոր շրջանի հայ մշակույթի հիմնահարցերը և այլն: Մասնավորապես՝ առարկայի ծրագրային շրջանակից դուրս են մնալու հայ գրատպության, Հայաստանից դուրս ծնված ու գործած մշակույթի ականավոր գործիչների, հայ խոջայական, նոր շրջանում՝ բանկային և արդյունաբերական կապիտալի, բարեգործական տարբեր կազմակերպությունների վերաբերյալ բնավ ոչ երկրորդական հարցերը, որոնք մեր պետության և ժողովրդի համար լուրջ այցեքարտեր են արտաքին աշխարհին ներկայանալու համար:
Ու սա համարենք պատմաբանի «մտահոգություն»
