«Ես ՀՀ-ն հաճախ համեմատում եմ Վրաստանի հետ, եւ ինձ համար անհասկանալի է, թե ինչու վրացական հասարակությունը, չնայած Արեւմուտքի հսկայական աշխատանքին, այս տարիների ընթացքում չշեղվեց ռուսական գծից, չգնաց Մերձբալթյան երկրների ճանապարհով, ընդհակառակը, մտածում է ռուս-վրացական հարաբերությունների վերաիմաստավորման մասին: Վտանգ կա, որ Հայաստանը կգնա ոչ թե վրացական ճանապարհով, այլ Մերձբալթյան երկրների ճանապարհով»:
«ՆԱՏՕ-ի դուռը բաց է: Մենք դա փաստել ենք, ցուցադրել ենք վերջին տարիների ընթացքում` Մոնտենեգրոյում, Հյուսիսային Մակեդոնիայում, Ֆինլանդիայում, Շվեդիայում: Բայց պարտադրե?լ, երբե’ք: Դա ազատ, արդար, ժողովրդավարական ընտրություն եւ որոշում է: Քանի դեռ Հայաստանը չի դիմում անդամակցության, ինչի շուրջ ձեր որոշումը մենք մշտապես հարգում ենք, մենք պատրաստ ենք ավելի շատ անելու որպես գործընկեր, դեռ` ոչ որպես դաշնակից»:
Այս երկու հայտարարությունները հնչել են նույն օրը` մարտի 19-ին:
Առաջին հայտարարությունն արել է ՌԴ հաղորդակցության զարգացման ազգային հետազոտական ինստիտուտի գիտական աշխատանքների գծով փոխտնօրեն Վալենտինա Կումլեւան առցանց կլոր սեղանի ժամանակ, երկրորդը` ՆԱՏՕ-ի գլխավոր քարտուղար Յենս Ստոլտենբերգը Factor.am-ին տված բացառիկ հարցազրույցում:
Դժվար չէ անգամ առանց տողատակերի կարդալ, թե ինչ արժեհամակարգերով են գործում եւ ինչպես են աշխատում իրենց գործընկերների հետ Ռուսաստանում եւ ՆԱՏՕ-ի անդամ երկրներում: Հատկապես վերջին տարիներին` արցախյան երկրորդ պատերազմից հետո բազմիցս ենք ՌԴ-ի տարբեր պաշտոնյաների, գործիչների շուրթերից լսում Հայաստանը կորցնելու իրենց վախերի ու ֆոբիաների մասին: Եվ, որպես այդ ամենի հետեւանք, նրանք Հայաստանում կորցնում են իրենց երբեմնի համախոհ քաղաքացիներին, որոնք նախկինում կա’մ համակրում էին ՌԴ-ին, կա’մ էլ չեզոքություն պահպանում:
Թվում էր, թե Ռուսաստանը կարող էր դասեր քաղել եւ իր երբեմնի դաշնակիցներին չկորցնելու նպատակով վերջ տալ կացնային քաղաքականությանը, սակայն ավա~ղ…
Տպավորություն կա, որ նա ինքն է ցանկանում ազատվել դաշնակցային հարաբերությունների կաշկանդող բեռից` իր նկատմամբ առաջացնելով միայն բացասական ու մերժողական տրամադրություններ:
Իսկ ՆԱՏՕ-ն չի պարտադրում, այլ միայն առաջարկում է` հիշեցնելով Ֆինլանդիայի եւ Շվեդիայի անցած ճանապարհը:
Թագուհի Հակոբյան
