Հայաստանի անկախ պետականության իրավա-քաղաքական հիմքը, որը փաստացի «ամպուտացնելու» հարցն է քաշվում առաջ, գործնականում չունի միջազգային իրավունքի լեգիտիմության որեւէ խնդիր
Խնդրի ծագման «աղբյուրը» բացարձակապես ուժային բալանսն է, ոչ թե իրավական «խոցելիությունը»
Ո՞վ շահեց այդ «սոցցանցային հերпսությունից»՝ Արցш՞խը, шրցшխցի՞ն, Հայաստանը՞, թե միջին վիճակագրական «դամքյաշ» ֆեյսբուքչին ու Ռпւսшստանը
Ստացվում է, որ Հայաստանը Եվրոպայի ու Իսրայելի «դարդն» է քաշում, մտնելով շատ նուրբ աշխարհաքաղաքական եւ ռեգիոնալ «հյուսվածքային» հանգույցներ
Հայաստանին առնչվող հարցերով ու խնդիրներով, դրանց լուծմամբ պետք է զբաղվեն Հայաստանի խորհրդարանն ու պետական, քաղաքական ինստիտուտները
Լռեք, մի խոսեք, եթե ձեր խոսքը դառնալու է ընդամենը Աлիեւի նենգափոխումների շարունակություն
Աշխարհաքաղաքականությունը, ինչպես բազմիցս ասել եմ, միագիծ սեւ-սպիտակը չէ, այլ՝ բոլորը բոլորի դեմ կռ վի եւ բոլորը բոլորի հետ աշխատանքի «միքսը»
Հայկական հյուրընկալությա՞ն, արարողակարգային նրբությունների՞, ամնեզիայի՞ մի դրոշը Երեւանում մոռանալու, թե՞ «իմիջայլոց» խնդիր է
Մեր ժողովուրդը ոչ մեկից լավը չէ, բայց ոչ մեկից էլ վատը չէ
Քաղաքականությունը ֆուտբոլ չէ, որտեղ դաշտում դեմ դիմաց երկու թիմ են, իսկ տրիբունայում երկրպագուներ
Առաջնորդողներն են, որ, մի քիչ ծայրահեղ ասած՝ վայրենիներից կարող են կերտել արդիական հասարակություն, եւ արդիական հասարակությանը կարող են դարձնել վայրենի ցեղախումբ
«Մաս կազմելն» ի՞նչ ձեւով, ի՞նչ մեխանիզմով է պատկերացնում Միացյալ Նահանգները եւ դա ի՞նչ առաջարկ է ենթադրում Հայաստանին, Ադրբեջшնին ու Թпւրքիшյին